تشکر آقایون دولت!تشکر

 

از بس توی مغازه ها سرک کشیدم ، خسته شدم.این مغازه به آن مغازه . این طبقه به آن طبقه.

نمی دانم همه ی خانم ها وقتی می خواهند کفش بخرند ، اینقدر سرگردان و خسته می شوند؟

همه این ها یک طرف این کاغذ هایی که جلوی ورودی مغازه ها چسبانده اند یک طرف! آینه دقم شده اند.من هم که وسواس خواندن دارم ،حتما باید به هر مغازه ایی که وارد می شوم ، این کاغذ های بی روح a3را بخوانم. یکی نیست بگوید اخر آدم حسابی! خب روی همه شان که یک جمله نوشته اند ،چرا هی به هر کدام می رسی می خوانی اش؟

نوبت مغازه بعدی است . این جا پر از تنوع است از شکل و طرح گرفته تا اندازه و رنگ. به  خاطرهمین است که من عاشق مرکز خرید گلستان پونک هستم. با اینکه درو دیوار مغازه پراست از کاغذ های حراج چند درصدی و تبلیغات ارزان فروشی ، ولی من باز هم چشمم به همان کاغذ سفید A3بی روح می افتد که رویش نوشته شده:"از پذیرفتن خانم های بد حجاب و بی حجاب معذوریم "

سعی می کنم ، توجه نکنم و بی خیال از کنارش رد شوم. انگار اصلا ندیدمش ،مثل همه ی آن هایی که نمیبینندش، انگار آن جمله را نخواندم،

انگارنه انگار تنها خانم با حجاب این حوالی منم!

کد چند تا از کفش ها را از پشت ویترین پیدا می کنم و حفظ می کنم و تا یادم نرفته تند تندبه مغازه دار می گویم ، آنها را برام بیاورد.

یکی رنگش خوب نیست . آن یکی سایزم نیست . یکی هم که هیچ مشکلی ندارد فقط با کیفش می دهند. فروشنده می گوید :

"این کیف و کفش ست همن. اکه کفششو می خوای باس کیفشم ببری"

کیفش را دوست ندارم . اصلا دوست هم داشته باشم ،پولش را ندارم.یک کفش دیگر انتخاب می کنم . قبل از این که کفش را بپوشم ، در دستانم خوب زیرو رویش می کنم. این یکی پاشنه تخم مرغی است کَفَش  را  نگاه می کنم عین آینه می ماند، صاف صاف!کفش را بدون اینکه امتحانش کنم به فروشنده پس می دهم.

"چی شد خانم ؟ خوب نبود؟"

"نه آقا ، کف این  خیلی صافه. می ترسم سر بخورم"

فروشنده کفش ها را به پاکت هایشان بر می گرداند . می خواهم از مغازه بیرون بروم که باز هم آن کاغذ روی دیوار را می بینم .انگار اصرار دارد هی خودش را به من نشان دهد.زود سرم را پایین می اندازم تا نبینمش و لی صدایی از درونم آن جمله را دوباره می خواند . دیگر طاقت نمی آورم ، به فروشنده می گویم: " چرا اینو چسبوندین این جا؟"

فروشنده که نمی تواند غافلگیری اش  را انکار کند ،با چشمانی گرد و متعجب و با صدایی که ترس در آن به وضوح شنیده می شود، می گوید:"چی فرمودین؟"

سوالم را دوباره تکرار می کنم.

-"خانم ، من که نمی تونم مشتری رو راه ندم تو مغازه.می تونم؟ خب ما هم کاسبیم دیگه..."

- "اصلا منظورم این نیست که شما خانم ها ی بد حجابو راه ندی توی مغازت. منظورم اینه که چرا این کاغذو چسبوندین به این جا؟ اصلا چرا همه مغازه های  پاساژ این کارو کردن؟"

- " خب داریم کاسبی می کنیم .اگه می خوایم اماکن بهمون گیر نده، و توبیخ و جریمه نشیم باید این کاغذو رو دیوار مغازمون داشته باشیم"

دلم می خواهد به جای اینکه دنبال کفش بگردم ، دوره بیافتم در مغازه ها و یکی یکی آن کاغذ ها را از دیوار همه مغازه ها بکنم .دارم همینطور توی دلم غرولند می کنم که یکهو صدایی از درونم می گوید تشکر آقایون دولت . دست مریزاد که اینقدر قشنگ و با ظرافت کار فرهنگی می کنین! "

با خودم تکرار می کنم:"تشکر آقایون دولت.! تشکر آقایون دولت ! این حتما تیتر خوبی میشود. شک ندارم."

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 1 نظر / 36 بازدید
ابراهیم رحیمیان

اگر بخواهید سر هر موضوعی اینطوری به خودتان سخت بگیرید که دائما در همه حال به جای ذکر و تسبیح باید بگویید : تشکر آقایان دولت ! خیلی خیلی تشکر !